Wat is het ontzettend raar om je na een half jaar weer te spreken zeg! Twee jaar heb ik je niet gezien, en missen doe ik je niet echt, maar ik denk toch nog wel eens terug aan hoe we bij gebrek aan date samen naar het gala gingen, samen naar school fietsen en muziek maakten. Raar. Toen we nog jonge pubers waren, onschuldig, onzeker. 'Waar is dat onschuldige meisje gebleven?' Ach, wat zal ik zeggen?

Morgen gaan we taart maken, daar heb ik wel zin in. Drie dagen zijn lang, hoe ga ik ooit een week overleven in verLeidistan?